nog enkele interessante artikels over de islam vind u op onderstaande link

http://www.visionair-belgie.be/Artikels/Mekka.htm

De Islam op jacht....De eerste Europese prooi ?

De Deense Moslimpartij (DAMP) kondigt op haar site de spoedige overname door de islam van Denemarken aan. De partij streeft er naar zoveel mogelijk moslims in het parlement te krijgen. In Denemarken wonen 700.000 moslims. Samen zijn zij goed voor ongeveer 60 zetels, dat is een derde deel van het totale aantal parlementszetels.
De partij ontvouwt het volgende scenario: direct nadat Turkije lid is geworden van Europa, kunnen 1 miljoen Turkse moslims naar Denemarken komen en zorgen voor voldoende politieke macht.
De partij waarschuwt op de website dat wanneer moslims slecht worden behandeld, dit tot onlusten zal leiden. Verder stelt de DAMP-site: ‘veel Denen vinden het nog vreemd, maar we kunnen jullie verzekeren dat met een moslim regering in Denemarken alles beter zal gaan: geen drugs en misdaad meer, maar vrede en menselijkheid in plaats van onzedigheid en uitholling van de mensenrechten. Denemarken wordt het eerste moslimland van Europa’.
Bron : http://www.nieuwreligieuspeil.net/node/1637
en : Website Dansk Muslim Party (DAMP)
 

De Islamisering van Vlaanderen en Europa

De eerste Moslimschool is een feit en ze staat in Molenbeek. Volgens minister Guy Vanhengel is dit dom dom dom…
Volgens dezelfde bron gaat het in Molenbeek  echt om een Islamschool die zich ook nog eens verbindt aan een moskee.
 Badia Miri vakbondsvertegenwoordiger.

“Als wij om de neutraliteit van de dienstverlening te garanderen geen hoofddoek mogen dragen aan het loket, dan eisen we dat er geen kerstbomen staan in de stadsgebouwen en er geen paaseieren meer worden uitgedeeld”
Of hoe bepaalde moslima’s de integratie zien.

De “Marokaanse gemeenschap” in Lier heeft enkele maanden geleden klacht ingediend bij het gemeentebestuur. Zet u even op uw stoel beste lezer. Ze was nml niet tevreden over de vertaling van een folder uitgaande van de jeugddienst!!! De vertaling in het Arabisch was niet helemaal perfect. Afgezien van de onvoorstelbare arrogantie van deze ‘marokaanse gemeenschap’ kunnen we alleen maar vaststellen dat de jeugddienst die gesubsidieerd wordt met overheidsgeld zich strikt te houden heeft aan de taalwetgeving. 

En in het Brussel komt er een Vlaams-Marokaans huis. De naam van het centrum ‘Daarkom’ wat Arabisch is voor ‘jullie huis’

De renovatie van het voormalige variététheater zal drie miljoen euro kosten. Bedrag dat gefinanciert zal worden door de Vlaamse regering. Daarbuiten zullen Vlaanderen en Maroko elk jaar 700000 euro besteden aan werkingskosten. Of hoe Vlaanderen zelf de islamisering van Vlaanderen betaald. Verwonderen doet dat ons helemaal niet. In de faciliteitengemeenten betaald Vlaanderen voor het Franstalig onderwijs.

Katholiek onderwijs: quo vadis ?

Inleiding

Er valt véél te zeggen over het onderwijs in Vlaanderen en Nederland. Dat weten ouders die nog kinderen op school hebben, maar dat weet ook iedereen die enige interesse voor het onderwerp heeft. Er wórdt dan ook veel gezegd over dat onderwijs.

 De een vindt dat het onderwijs in Vlaanderen beter is dan dat in Nederland (wat volgens een aantal statistiekjes inderdaad klopt), de ander vindt dat het ook in Vlaanderen flink achteruit gaat met het onderwijs (wat volgens een aantal andere statistiekjes klopt). De een vindt dat het onderwijs nóg verder moet gaan op het sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw ingeslagen pad, de ander vindt dat we “terug” moeten naar een meer kennisgericht onderwijs. De een vindt dat het onderwijs als systeem helemaal moet herzien worden, de ander vindt dat hij dat onderwijs beter zélf kan voorzien (“home schooling”). We kunnen met andere woorden een boekenkast volschrijven over onderwijs nog vóór we onze conclusies er uit kunnen trekken.

 Dat kan dus niet de bedoeling zijn van dit artikel. Die bedoeling is wél het kort te hebben over de “zegeningen” van de “multiculturele maatschappij” op het vlak van onderwijs en meer bepaald waar het het katholiek onderwijs aangaat. Dat katholiek onderwijs, wat de hoofdmoot uitmaakt van wat in Vlaanderen “vrij onderwijs” heet, is al lang niet meer katholiek en al evenmin vrij. En dat is een evolutie die eigenlijk al aan de gang is sinds dat katholiek onderwijs (deels) gesubsidieerd wordt door de staat. “Vrijheid van” en “geld krijgen van” gaat immers slecht samen. De verschillen tussen katholiek onderwijs en staatsonderwijs zijn met de decennia dan ook kleiner geworden. Zelfs de mythe dat katholiek onderwijs kwaliteitsvoller is dan staatsonderwijs begint de laatste jaren serieus aan sleet onderhevig te zijn. De voornaamste reden daarvoor ligt in het gegeven dat het katholiek onderwijs, in ruil voor subsidies vanwege de staat, haar katholieke project heeft laten vallen.

 Sinds Mieke Van Hecke, op dat moment al negen jaar Vlaams-Parlementslid voor de vroeger “katholieke” CVP (Christelijke Volkspartij) en huidige CD&V (“christen-democratisch en vlaams”, een volstrekt onmogelijke naam voor een partij eigenlijk), in 2004 als directeur-generaal aan het roer is komen te staan van het Vlaamse Secretariaat van het Katholiek Onderwijs (de katholieke “onderwijskoepel”) is dat alleen maar erger geworden.

 Mensbeeld

 Dat hoeft ook niet te verbazen. “Haar mensbeeld, zegt ze, lijkt sterk op dat van SP.A-minister Frank Vandenbroucke”, schreef Knack in z’n editie van 29 augustus 2007. Ze voegt daar elders, in antwoord op de vraag of ze gelovig opgevoed is, aan toe: “Ik heb dat geloof meegekregen van thuis. Maar als 68’er in hart en nieren heb ik dat niet op een naïeve manier gevolgd. In 1968 zat ik in mijn voorlaatste jaar rechten aan de universiteit, dus ik heb het geleerd om elk gezag ter discussie te stellen en ter verantwoording te roepen. Ook inzake geloofskwesties. Ik heb toen veel gediscussieerd, veel nagedacht, en heb uiteindelijk die persoonlijke keuze gemaakt. Hoe irrationeel het geloof ook is, op een bepaald moment moet je er op een min of meer rationele manier voor kiezen. Dat heb ik gedaan. Ik heb voor mijzelf meer argumenten gevonden om gelovig te zijn dan om ongelovig te zijn.”

 Gelovig zijn uit rationele overwegingen klinkt buitengewoon … irrationeel en is dat ook. Je kiést nu eenmaal niet of je gelovig bent, je bént het gewoon of je bent het niet. Je kan je god of je goden ook niet “ter verantwoording (…) roepen” en ik ken niet één monotheïstisch gelovige die het gezag van zijn god ter discussie stelt (met polytheïsten of andere heidenen ligt dat anders). Mieke Van Hecke is dus op z’n zachtst gezegd géén gelovige, wat zich ook uit in haar, al eerder genoemde, mensbeeld.

 Ze gelooft “niet in de individuele religie”, waarin “iedereen zijn eigen religie gaat boetseren, zonder dat het nog enige moeite kost”, zegt ze, maar ter gelijkertijd heeft ze “er vrede mee dat (…) [ze] voor (…) [zichzelf] naar eer en geweten een aantal ethische overtuigingen koester[t] die niet stroken met wat Rome daarover zegt, bijvoorbeeld over geboorteplanning, abortus, euthanasie en homoseksualiteit”. Ze gelooft dan misschien “niet in de individuele religie”, maar ze doét er wel aan.

Onethische wetgeving mag !

 Kan er van zo’n Mieke Van Hecke dan verwacht worden dat ze het zal opnemen voor de katholieke geloofsethiek ? Natuurlijk niet. Niet alleen omdat ze die ethiek niet aanhangt, zoals ik al schreef, maar ook omdat ze van oordeel is dat die ethiek niet méér waard is dan die van een ander en dus ook niet mag opgelegd worden via wetgeving: “Vroeger werd de christelijke meerderheidsethiek ondersteund door de wetgeving. En daar dient die wetgeving niet voor. De wetgever mag mensen met een andere ethiek niet uitsluiten”. Meer nog: “Ik heb de legalisering van abortus zelfs verdedigd (…). Ik zie het zo: ethiek is toegepaste religie, en is dus gebonden aan tijd en ruimte. Wij kunnen vandaag niet meer dezelfde ethiek hanteren als in de middeleeuwen. Wat ik zou wensen, is dat er door de Kerk ruimte zou worden gecreëerd om ethische regels anno 2007 in Vlaanderen op onze eigen manier in te vullen als kerkgemeenschap”.

 Hoe je als wetgever dan nog pedofilie, necrofilie, moord en elke andere mogelijke misdaad kan “uitsluiten” – misdaden en misdrijven zijn immers in de eerste plaats een inbreuk op de “meerderheidsethiek” – zegt Van Hecke er niet bij en waaróm je vandaag niet meer dezelfde ethiek zou kunnen hanteren als in de Middeleeuwen blijft ook al onduidelijk, maar we leren dus wél dat ethiek dus eigenlijk gewoon niet bestaat (als ethiek wél bestaat, sluit ze onethische zaken uit) volgens Van Hecke.

Wat maakt van een school een katholieke school ?

 Niet echt verbazingwekkend dus dat de visie van Van Hecke op wat een katholieke school is even inhoudsloos is als haar visie op ethiek, die – zegt ze zelf – immers “toegepaste religie” is: “Voor mij heeft dat alles te maken met het engagement waardoor de mensen gedreven worden. Wat drijft een school, wat drijft een leerkracht om onderwijs te geven aan kinderen ? In een katholieke school is dat de evangelische inspiratie. Wij maken aanspraak op een engagement dat het louter professionele overstijgt. Waarmee ik niet wil zeggen dat dat niet aanwezig is in het gemeenschapsonderwijs of bij andere onderwijsnetten, laat dat duidelijk zijn. Maar ons motief is uniek. Ik ken een secundaire school in Borgerhout waar 98 procent van de leerlingen moslims zijn, en waar 60 procent van de leerlingen geen diploma lager onderwijs heeft. Toch is dat een katholieke school, vindt de directeur. Zijn motivatie om zich in te zetten voor die kwetsbare jongeren is het evangelie, de boodschap van de Bergrede: zorg voor de zwakste, vergevingsgezindheid voor hen die falen, verantwoordelijkheid opnemen voor de samenleving … Eigenlijk is de Bergrede een bijzonder radicale handleiding. Omdat zorg voor kwetsbare groepen zo essentieel is, hebben wij ervoor gekozen om open te staan voor iedereen, ook voor niet-gelovigen, ook voor andersgelovigen.”

Even lós van het gegeven dat je, bijvoorbeeld, islamieten in dit land (over hen hebben we het zo meteen) maar héél moeilijk als “de zwakste” of als “kwetsbare groep” kan beschouwen, houdt heel het “engagement” van Mieke Van Hecke en het katholiek onderwijs dus, zoáls haar ethiek, de ontkenning in van alle engagement. Wie niets eist, wie de “zwakke” in z’n zwakte laat, wie voor alles en iedereen “openstaat”, wie als gelovige niet probeert de “niet-gelovigen” of de “andersgelovigen” te overtuigen van zijn geloof (al was het maar door dat geloof ook uit te dragen), die heeft gewoon geen engagement. En wie geen engagement heeft, die hoort niet thuis in het onderwijs, laat staan dat hij dat onderwijs zou mogen leiden.

Maar toch gebeurt dat, met alle gevolgen van dien.

Zo slaagt ze er in te zeggen dat “we het onderwijs toch enorm verarmen” “als er geen ruimte meer is om levensbeschouwelijke vakken in te kleuren met een eigen visie op mens en maatschappij”, terwijl ze het kennelijk niét vindt kunnen het hele katholieke onderwijs of die maatschappij zélf “in te kleuren met een eigen visie op mens en maatschappij”. Haar visie op het niet kunnen opleggen van een “meerderheidsethiek” via wetgeving vloekt dus volkomen met haar visie op het kunnen “inkleuren” van de “levensbeschouwelijke vakken” “met een eigen visie op mens en maatschappij”. Alleen al het feit dat die “eigen visie op mens en maatschappij” volkomen onnuttig wordt als die maatschappij zich geen lor aantrekt van die eigen, christelijke, visie – iets waar ze zélf voor pleit – bewijst dat.

Islamitische leerkrachten

Maar ze haalt dat argument dan ook slechts aan ter verdediging van de in de islam sterker dan in het christendom spelende creationistische overtuiging. “Dat de islam de evolutietheorie verwerpt, en nog altijd een vorm van creationisme vooropstelt” is immers zo ongeveer het enige argument dat “progressieven” (en dus ook de journalist van Knack) tegen de islam hebben en dat argument wordt dan ook aangehaald als Van Hecke antwoordt op de vraag of islamlessen in het katholieke onderwijs moeten kunnen:

“Het moet volgens mij mogelijk zijn, op een aantal voorwaarden. Er moet een belangrijke moslimpopulatie aanwezig zijn. De leerkracht die het vak geeft, moet loyaal zijn ten aanzien van de katholieke inspiratie van de school en moet zich ook engageren in de school. En ik zou ook willen dat er een marginale toetsing kan gebeuren over de inhoud van het vak”.

Aangezien die katholieke inspiratie niets inhoudt, toch niet als dat de “inspiratie” is waarover Van Hecke het heeft, en dat hetzelfde geldt voor het engagement, kan ik me gewoon niets voorstellen bij die “voorwaarden”. En dat los van het feit dat je van moslims nóóit loyaliteit “ten aanzien van de katholieke inspiratie” kan verwachten, net zomin eigenlijk als je van katholieken loyaliteit ten aanzien van de islamitische inspiratie zou mogen verwachten.

Dat Van Hecke overigens geen bal afweet van de inhoud van de islam – wat logisch is, gezien ze ook niet begrepen heeft wat haar éigen geloof inhoudt – blijkt trouwens uit deze uitspraak: “Toch zou ik willen dat de overheid de inhoud van die islamlessen kan toetsen aan de grondrechten van onze samenleving. Zodat het imago van de islam als zou die godsdienst haaks staan op onze grondrechten, eindelijk de wereld uit kan worden geholpen. Ik weet niet of die spanning tussen islam en grondrechten bestaat, maar ik ga ervan uit dat het niet noodzakelijk zo hoeft te zijn”. Ik van mijn kant weet niet of de naïviteit van Van Hecke grenzeloos is, maar ik ga ervan uit dat ze het er in dat geval gewoon om doet.

Wat niets afdoet aan het concretiseren van haar plannen: “We zijn er nog niet helemaal uit, maar in mijn voorstel zouden moslimkinderen in de lagere school één uur islam en één uur katholieke godsdienst kunnen krijgen. Ik vind het belangrijk dat kinderen de introductie in hun eigen religie krijgen in een schoolcontext, omdat het per slot van rekening toch gaat om een overdracht van kennis, vaardigheden en attitudes. Maar de katholieke godsdienst blijft ook voor hen belangrijk, omdat die rituelen en symbolen dermate ingebakken zitten in onze Vlaamse cultuur dat het bijna een element van integratie is om daarmee vertrouwd te raken.”

Jawel, Van Hecke reduceert het belang van haar eigen geloof tot “rituelen en symbolen” waarvan de kennis “BIJNA een element van integratie” is, terwijl “de introductie in hun eigen religie” van islamitische kinderen “een overdracht van kennis, vaardigheden en attitudes” inhoudt. De katholieke godsdienst krijgt dus een volkomen tweederangsrol toebedeeld, een rol die ze enkel nog speelt omdat de “rituelen en symbolen” ervan nu eenmaal “ingebakken zitten in onze Vlaamse cultuur” (wélke Vlaamse cultuur, vraagt een mens zich af, als hij Van Hecke bezig hoort). Los van het gegeven dat Van Hecke kennelijk niet weet dat de islamitische godsdienst er ook buiten de schoolmuren ingepompt wordt (wat niet kan gezegd worden van de katholieke godsdienst, die er zelfs bínnen de schoolmuren niet meer ingepompt wordt), is dat het belangrijkste gegeven: Mieke Van Hecke, en met haar het katholieke onderwijs in Vlaanderen, heeft zich nu al teruggetrokken in de rol die de islam bereid is te geven aan de christenen: de dhimmitude, het mogen blijven bestaan zolang de islamitische heersers er niet anders over beslissen.

Integratie of segregatie ?

“(…) we moeten alles doen om de integratie te bevorderen. Ook oplossingen zoeken om de grote cultuurverschillen tussen de school en de thuisomgeving te overbruggen. Want die kloof is nog altijd een van de grootste oorzaken van leer- en taalachterstand van allochtone kinderen. Ik ben er dan ook niet tegen om eventueel zelfs een aantal vakken in hun eigen taal te voorzien. Zodat de kennisverwerving in de lagere school tenminste niet wordt verhinderd door een taalprobleem.”

 De taal van het land mínder gebruiken op school zou dus volgens Van Hecke tot méér integratie moeten leiden. Net zoals het dragen van een hoofddoek kennelijk geen probleem zou vormen voor die integratie: “Ik ben voor keuzevrijheid en ga mij niet mengen in de discussie of de hoofddoek nu een teken van emancipatie of van onderdrukking is. (…) Ik vind ook dat elke groep zijn eigen emancipatie moet doorvoeren, dat moeten wij niet in hun plaats doen. De moslimvrouwen zullen zichzelf wel emanciperen”. Wat toch wel een héél eigenaardige stelling is voor iemand die wél meent de “leer- en taalachterstand van allochtone kinderen” te moeten oplossen én ze les te geven in hun eigen godsdienst …

 Conclusie

 Ik denk niet dat degene die mij vroeg een “stukje” te wijden aan de islamitische - en Arabische lessen in het katholieke onderwijs een stuk als dit voor ogen had, maar ik kon toch niet laten het probleem filosofisch aan te pakken en het in te kleden in een visie op de hele denkwereld van Mieke Van Hecke. Had ik dat wél gedaan dan kon ik volstaan hebben met de zin: het katholiek onderwijs, Mieke Van Hecke op kop, wil islamitische lessen én meer lessen in het Arabisch gaan organiseren, en wij zijn het daar niet mee eens. Maar Voorpost heeft ook een vormende taak, bijvoorbeeld in het uitleggen waaróm we ergens een probleem mee hebben. Dát is de bedoeling van dit artikel.

 Wij vinden immers wél dat ethiek belangrijk is, wij hangen niet het “weg met ons” van de mei-‘68’ers aan, wij beschouwen onze eigen waarden en normen wél als superieur aan die van bijvoorbeeld de islam, wij maken deel uit van een volk, met niet alleen een eigen taal, maar ook een eigen cultuur en een eigen geschiedenis. En de zin van ons leven zit in het deel uitmaken van de cirkel van het leven, een cirkel waarin het volk boven ons als individuen staat. Wij zijn het dus niét eens met Mieke Van Hecke als ze in antwoord op de vraag wat de zin van het leven is het volgende zegt:

 “Een ontzettend moeilijke vraag, omdat ze zo abstract is: de zin van hét leven ? Ik kan niet uitmaken wat de zin van hét of van uw leven is. Er is voor mij alleen maar de zin van mijn leven. De zin die ik aan mijn leven wil geven. (…) Ik wil eigenlijk graag gezien worden. (…) Al die andere grote vraagstukken des levens overstijgen mij eerlijk gezegd nogal.”

 Van iemand die niet eens de moeite doet op de “grote vraagstukken” een antwoord te formuleren, die slechts bezig is met zichzelf en daardoor in feite (nogmaals, want dat deed ze met haar visie op euthanasie en abortus ook al) aangeeft geen zin in het leven te zien, kan niet verwacht worden dat ze het katholieke onderwijs, een onderwijs dat toch “ingekleurd” zou moeten zijn door de “zin van het leven”, naar behoren kan leiden. En zolang mensen als Mieke Van Hecke het voor het zeggen hebben in dat onderwijs én in onze “samenleving” zal dat onderwijs én die samenleving er alleen maar verder op achteruit gaan. Dat onderwijs en die “samenleving” horen immers gebaseerd te zijn op het antwoord op de “grote vraagstukken”.

Over de islam

de koran

Zelfs als men niet in de joods-christelijke God gelooft, kan men de bijbel lezen en begrijpen als een min of meer historisch verslag. Koninkrijken komen op en gaan ten onder, zonen volgen hun vaders op, families worden verscheurd door twisten. Na een periode van vijandelijke bezetting, droogte of epidemiën volgt weer een bloeitijd. Zoals alle boeken uit de Oudheid bevat ook de bijbel wonderen en ingrepen van God of de goden, maar het is een verhaal dat we kunnen begrijpen, met een logische volgorde, en met personages die we ons kunnen voorstellen. De koran is helemaal anders. Er is geen verhaal dat je in de logische volgorde kunt lezen. Dat heeft een heel eenvoudige reden: de hoofdstukken zijn gewoon volgens grootte gerangschikt: de langste eerst, de kortste het laatst. Zelfs een literair meesterwerk wordt natuurlijk verknald als je het zo in stukken snijdt… Het vereist heel wat puzzelwerk om in deze chaos het oerverhaal terug te vinden. Dat begint met Mohammed die een visioen kreeg waarin de engel Gabriël hem stukken tekst uit de koran dicteerde. Eerst dachten Mohammeds vrienden en familieleden dat hij gek geworden was, en hijzelf heeft daar ook een tijdlang aan getwijfeld. Maar later ging hij echt geloven dat hij hemelse openbaringen kreeg. Omdat hij in zijn vaderstad Mekka maar weinig bekeerlingen kon maken, trok hij naar het nabijgelegen Medina, dat toen in politieke chaos was. Mohammed kon daar de macht grijpen, en met Medina als uitvalsbasis begon hij aan de verovering van de naburige dorpen en oases, en aan een guerrilla-oorlog tegen de karavanen van en naar Mekka. Daarbij werd duchtig geplunderd, gemoord en verkracht, hoewel die laatste dingen volgens de toenmalige Arabische erecode niet toegelaten waren. Het was toen gebruikelijk gevangenen goed te behandelen en hen weer vrij te laten in ruil voor losgeld. Maar Mohammed lapte dat allemaal aan zijn laarzen: in naam van Allah was het bijvoorbeeld voortaan toegelaten vrouwelijke gevangenen te verkrachten, als je er maar voor zorgde dat ze niet zwanger werden. Toen Mohammed militair gezien sterk genoeg was, veroverde hij ook Mekka, en later de rest van het Arabisch schiereiland. Critici, en of zelfs grappenmakers die de spot dreven met de profeet, werden op bevel van Mohammed vermoord. Dat verhaal wordt uitvoerig en tamelijk onverbloemd in andere islamitische boeken verteld, maar in de koran vindt je er slechts losse brokstukken van, verspreid over heel het boek. Maar uit de koran blijkt wel duidelijk dat de islam al van in het begin met geweld werd verspreid. Natuurlijk had Mohammed liever dat de ongelovigen zich uit vrije wil bekeerden. Maar als ze weigerden, dan werd er bruut geweld gebruikt.

De koran geeft een zeer pittige, bijna sadistische beschrijving van de hel.

“Zij die ongelovig zijn aan Onze tekenen, die zullen Wij branden in een vuur. Telkens wanneer hun huid gebakken is, verwisselen wij ze met een andere huid, opdat zij de bestraffing smaken. Allah is waarlijk geweldig en wijs”. (4:56) Inderdaad, een wijsheid waar men stil van wordt. De verzen 22:19-22 zijn al even sadistisch en wraakzuchtig: “Voor de ongelovigen worden kleren van vuur gesneden, terwijl over hun hoofd het hellekooksel uitgegoten wordt, waardoor hun ingewanden en hun huid gesmolten worden. En voor hen zijn er haakstikken van ijzer. Telkens zij in angst daaraan willen ontkomen, worden zij erin teruggebracht en :’Smaakt de bestraffing van het vuur.”

Men moet geen moorden, folteringen of oorlogsmisdaden gepleegd hebben om in de islamitische hel te belanden: dat gebeurt al met iedereen die de openbaring van Mohammed afwijst: “Grijpt hem en boeit hem en doet hem daarna braden in het hellevuur.” (69:30-37).

Niet alleen zal Allah de ongelovigen in het hiernamaals straffen, de moslims moeten dat ook al hier op aarde in dit leven doen. In de koran staan een twintigtal aansporingen tot het doden en verminken van andersdenkenden. Vers 5:33 is bijzonder pittig:”Doch de straf voor hen die Allah en Zijn boodschapper bestrijen en verderf brengen in het land, is dat zij gedood worden of gekruisigd, dat hun beide handen of voeten afgehakt worden, of dat zij verbannen worden.” In dit vers betekent “verderf” niet kannibalisme, anarchie, pedofilie of homoseksualiteit, maar gewoon ongeloof. Dit slaat op iedereen die de islam niet aanvaardt. Ook vers 8:12 laat geen ruimte voor vredelievende interpretaties: “Ik zal terreur zaaien in het hart van de ongelovigen. Slaat hen het hoofd af, verminkt hen in alle ledematen.” Dat wordt op verschillende plaatsen bevestigd. Het beroemde “vers van het zwaard” is 9:5: “Doodt de afgodendienaars waar ge hen maar vindt, neemt hen gevangen en belegert hen en bereidt hun alle soorten hinderlaag.” Ook 47:4 is niet echt een aansporing tot zachtzinnigheid: “Wanneer gij de ongelovigen tegenkomt, houwt dan in op hun nek, en wanneer gij onder hen een bloedbad hebt aangericht, bindt hen dan in de boeien.” Dat laatste slaat natuurlijk niet op de mensen die al vermoord zijn, maar degenen die het bloedbad overleefd hebben. Zelfs gevangengenomen heidenen moeten niet gespaard worden: “Verzamel hen die verkeerd deden samen met hun vrouwen, en met dat wat zij vereerden in plaats van Allah, en stuur hen de weg op naar het hellevuur.” Sommige moslims beweren nu dat het begrip “heilig oorlog” of “djihaad” niets te maken heeft met echte gewapende oorlog en al helemaal niet met terrorisme. Zij proberen ons wijs te maken dat de echte djihaad de innerlijke strijd is van de mens tegen het kwaad. Zelfs uit bovenstaande verzen blijkt al dat dat niet klopt. Doden, kruisigen, handen, voeten of hoofden afhakken, belegeren en hinderlagen leggen… Dat gaat duidelijk niet over meditatie, het verwekken van een oprecht berouw, innerlijke loutering of de strijd van de ziel tegen het kwaad. Dit gaat duidelijk over oorlog, terreur een fysiek geweld. In sommige teksten wordt zelfs aangeraden een ezel of een paard te kopen voor een djihaadkrijger. Als men zelf niet meer ten strijde kan trekken, bijvoorbeeld wegens ziekte of ouderdom, is dat een goed vervangmiddel. Als djihaad echt de innerlijke strijd tegen het kwaad is, dan vraagt men zich wel af hoe ezels of paarden daarbij kunnen helpen.

Volgens de christenen zijn de evangelies onder inspiratie van God geschreven. Maar de tekstschrijvers waren natuurlijk feilbare mensen, die sommige dingen verkeerd begrepen kunnen hebben, en die kinderen waren van hun tijd. Christenen zullen niet meer beweren dat de evangelies het letterlijke woord van God zijn. Zelfs de woorden van Jezus zijn in de verschillende evangelies niet helemaal letterlijk dezelfde. In grote lijnen wel, maar de details verschillen natuurlijk bij elke evangelist. Net zoals de details kunnen verschillen als meerdere getuigen dezelfde gebeurtenis beschrijven. Met de koran is het anders: de moslims geloven dat de tekst van koran letterlijk het woord van Allah is, zonder dat Mohammed daar ooit iets aan heeft veranderd of toegevoegd. Meer nog, de tekst van de koran zou al bij het begin van de schepping zijn gecreëerd, nog voor de sterren en de planeten. Het is dan wel vreemd dat Allah soms van gedachten lijkt te veranderen, en het is ook vreemd dat hij nog lijkt te denken dat de zon rond de aarde draait, in plaats van omgekeerd. In werkelijkheid kon Mohammed waarschijnlijk zelf niet schrijven. In de toenmalige samenleving was dat niet zo vreemd als het nu lijkt. Het is ook geen bewijs van domheid. Mohammed leidde een groot handelsimperium dat hij van zijn eerste echtgenote had geërfd. Hij was dus zeker niet dom. Maar dit betekent wel dat de tekst van de koran jarenlang alleen maar mondeling is doorverteld, terwijl iemand die wel kon schrijven af en toe sommige teksten noteerde. Pas lang na Mohammeds dood werden al die losse notities verzameld en gebundeld tot een boek. In een verschrikkelijke daad van literair vandalisme werden de oorspronkelijke noties allemaal verbrand. De basisteksten zijn dus voorgoed verloren gegaan. Maar hoewel de moslims dat allemaal zelf ook wel weten – het komt uit hun eigen geschiedenisboeken!- geloven ze toch blindelings dat de koran het letterlijk woord van Allah is, dat er dus geen fouten in kunnen staan en dat er dus ook nooit iets aan veranderd mag worden.

In het jodendom en het christendom is een eeuwenlang discussie geweest over hoe je de bijbel en de evangelies moest interpreteren. Wat moest je letterlijk opvatten, en wat was symbolisch bedoeld? Wat was de “vrucht” van de boom van de kennis van goed en kwaad in het aards paradijs? Was dat een echte vrucht, zoals een abrikoos of een appel? Of moest je dat symbolisch opvatten? Zoals wij doen als we zeggen dat een kunstwerk de vrucht is van inspanningen en creativiteit? Was het aards paradijs echt een tuin in de materiële zin van het woord? Of was het een toestand van volmaakte harmonie? Als Wodan onder de wereldboom Yggdrasil een oog uitrukt en dat in de bron Mimir gooit als een offer om wijsheid te verwerven, offert hij dan letterlijk een fysiek oog? Of betekent dit dat zelfs de wijsheid van de oppergod in zekere mate eenzijdig, dat hij slechts één aspect van de werkelijkheid ziet, zoals de Zwitserse psycholoog C.G. Jung vermoedde? Zoals heersers en koningen altijd maar één aspect zien? Dat soort discussies is in de islam ondenkbaar. Alles wordt letterlijk opgevat. Neem bijvoorbeeld hun beschrijving van de seksuele genoegens in het hiernamaals, met de hoeri’s – een soort vrouwelijke engelen – die na elke hartstochtelijk nacht opnieuw maagd worden. Je zou dat symbolisch kunnen opvatten, als een eeuwigdurend herstel van de oorspronkelijke zuiverheid, als een soort eeuwige onschuldige jeugd. Dan is dat beeld helemaal niet dwaas. Maar de moslims zijn onverbiddelijk in het letterlijke interpretatie: ze schrijven in alle ernst dat het betekent dat het maagdenvlies van de hoeri’s telkens weer aangroeit. Vele godsdiensten, zowel monotheïstische als polytheïstische, hebben seksuele en erotische beeldspraak gebruik om religieuze extase te beschrijven, of de vreugde van de ziel die zich met het goddelijke verenigd voelt. Daar is niets belachelijks aan; zolang men maar beseft dat het een vergelijking is, een beeld. Maar het wordt natuurlijk wèl ridicuul als je het letterlijk opvat: dat het hiernamaals een paradijs van vrije seks is. Alsof de ziel van de mens niet meer wil dan dat… Ook nu wordt die seksuele beschrijving van het paradijs nog steeds letterlijk geloofd. Moslims geloven dat ze recht naar het paradijs gaan als ze gedood worden in de djihaad voor het ware geloof, en dat ze dan beloond zullen worden met veertig of zeventig maagden. Sommige zelfmoordterroristen wikkelen daarom hun penis in met aluminiumfolie als bescherming tegen de explosie van hun bomgordel, zodat ze in het paradijs onmiddellijk aan de slag kunnen gaan. Zij hebben dus niet alleen een primitief idee van religie. Zij hebben ook een totaal verkeerd idee van de sterkte van aluminiumfolie. Maar dat terzijde. Daaraan zie je vooral hoe letterlijk zij alles opvatten. De letterlijkheid en dat starre geloof in de volmaakt van de tekst verklaren ook waarom het in de islam vrijwel onmogelijk is moderniseringen of hervormingen in te voeren. Hoe kun je iets hervormen dat je als het volmaakte woord van God beschouwt? Zelfs de kleinste wijziging is dan onmiddellijk heiligschennis.

We geven hier slechts één tragisch voorbeeld om de starheid en de verstening van de islam te illustreren. Zoals overal ter wereld zijn er ook in de Arabische landen duizenden brave echtparen die graag kinderen zouden willen, maar die vruchtbaarheidsproblemen hebben. Zoals overal ter wereld zijn er ook in de Arabische landen duizenden weeskinderen en verlaten kinderen die wegkwijnen in instellingen, die dikwijls ware hellekrochten zijn. Maar toch is het onmogelijk een kind uit een instelling of een weeshuis te adopteren. Adoptie is in de islam verboden. Waarom? Omdat Mohammed veertien eeuwen geleden een oogje had op de vrouw van zijn geadopteerde zoon Saïd. Nu was het in de toenmalige Arabische samenleving onmogelijk dat een man zou trouwen met de vrouw van één van zijn zonen, zelfs nadat het huwelijk ontbonden was. Dat werd als incest beschouwd. In de Arabische sociale context was dat een verstandig verbod, bedoeld om machtsmisbruik door een tirannieke pater familias te voorkomen. Die zou immers zijn geweldige macht in de uitgebreide familie kunnen misbruiken om de jonge echtgenotes van zijn zonen in te pikken. Mohammed wist dat hij een groot schandaal zou veroorzaken als hij met de vrouw van Saïd trouwde. Maar de oplossing lag voor de hand: op het gepaste moment verscheen de engel Gabriël en hij decreteerde dat dat incestverbod alleen betrekking had op de vrouwen van échte zonen, die je zelf had verwekt. Geadopteerde zonen waren geen echte kinderen van hun vader. Dus toen Saïd zijn echtgenote verstoten had, kon Mohammed haar zonder problemen aan zijn harem toevoegen. Dit beschamende verhaal wordt in de koran verteld in 33:36. Het bewijst ten eerste dat Mohammed soms een verschijning van Gabriël verzon en hem juist die antwoorden in de mond legde die het best in zijn kraam pasten. Zelfs àls Mohammed in het begin misschien dacht dat hij echte verschijningen zag, later heeft hij duidelijk zulke visioenen verzonnen. Zelfs zijn tijdgenoten vonden het verdacht dat de engel dikwijls op het “gepaste” moment verscheen om te zeggen dat Mohammed tóch gelijk had in een conflict met andere moslims of met één van zijn echtgenotes. En ten tweede bewijst dit hoe verstard de islam is: omdat Mohammed veertien eeuwen geleden de vrouw van Saïd wilde inpikken, werd adoptie ongeldig verklaard en moeten zelfs nu nog duizenden kinderen in weeshuizen wegkwijnen, terwijl er duizenden mensen hen graag zouden adopteren. Zo harteloos, zo versteend en onbuigzaam is de islam.

Marc Joris

Zwitsers weten wel beter!

In december vorig jaar werden in het Zwitserse parlement een aantal strengere asielwetten gestemd. Dit was niet naar de zin van een aantal linkse partijen en organisaties die een referendum over de kwestie wisten af te dwingen.

Maar ze zijn er aan voor hun moeite. Bijna 70% van de Zwitsers gaven een ja stem aan de strengere asielwetten.

De strengere Zwitserse wetgeving houd ondermeer volgende maatregelen in.

Indien de asielaanvraag geweigerd is kan men twee jaar opgesloten worden in afwachting van de repatriëring.

Asielzoekers moeten, binnen de 48 uur geldige indentiteitspapieren kunnen voorleggen willen ze kans maken op een verblijfsvergunning.

Zij die wel een vergunning krijgen moeten het in de toekomst stellen met een kleinere vergoeding.

Migranten

Uit een onderzoek van de KU Leuven blijkt dat zowat 75% van de belgen akkoord gaan om migranten die een zware misdaad plegen uit het land te zetten.

Halo linkse superdemocraten werk aan de winkel vrienden. Stoomt eens een wettekstje in mekaar en jaag het door het parlement om tegemoet te komen aan de wens van de bevolking.

Migranten

Burgemester Willy De Waele van Lennik zegt het in de Standaard bijzonder duidelijk “ Franstaligen die in Vlaanderen komen wonen, moeten beseffen dat ze of onze taal en cultuur moeten aanvaarden of moeten opkrassen”

Het wordt tijd dat de hele Vlaamse beweging hetzelfde klare en duidelijke standpunt inneemt aangaande Marokanen, Turken, Chinezen, Duitsers enz. die zich ergens in Vlaanderen komen vestigen. Wat men van de Franstaligen eist in Kraainem of Lennik moet men eveneens eisen van de Marokanen in Borgerhout en van de Turken in Gent indien men tenminste enigszins consequent is met zichzelf.

“jongeren”

Naar aanleiding van het overlijden in de gevangenis van Vorst van de Faycal Chaaban gerenommeerd gangster van Marokaanse oorsprong brak er in de Marollenwijk   een ware oproer uit. Tientallen “jongeren” gingen over tot vernielingen en brandstichting.

Enkele bedenkingen van onze twege;

In de media was er sprake van  incidenten en relletjes. Retorische v

Islam

In de Standaard van 5 oktober konden we een verhelderend interview lezen met de Deense schrijvers van het boek Islamisten en de naïvisten.

Schrijvers zijn Karen Jespersen en haar man Ralf Pittelkow.

Mevrouw Karen is Deens oud minister. Beide schrijvers waren vooraanstaande sociaal democraten. Dus geen obscure uiterst rechtse individuen maar ’68 ers van linkse origine.

Schrijvers halen keihard uit naar media en Europese politiekers die plat op de buik gaan voor de radicale Moslims en steeds maar oproepen doen voor verdraagzaamheid.(klinkt ons helemaal niet vreemd in de oren). Terecht stellen ze de vraag wat als de anderen niet verdraagzaam willen zijn.

We noteerden o.a. volgende uitspraken:

De radicale Islam is de totalitaire bedreiging van onze tijd.

Wie door de knieën gaat , is een naïvist en speelt in de kaart van de Islamisten.

In heel Europa hebben we de culturele kloof met de moslims onderschat. In geen enkel Europees land is de integratie van moslims geslaagd

In belgië beloont de kiezer het Vlaams Belang omdat die als enige partij een probleem aankaart dat de burger relevant vindt.

Negationisme

In de Standaard verscheen op 30 sept 06 een merkwaardig maar moedig artikel van de hand van Luc Bonneux.

Hij stelt dat de wet op het negationisme een overtreding van het recht op vrije meningsuiting en een overtreding van artikel 19 van de Universele verklaring van de Rechten van de Mens is.

Artikel 19 zegt het volgende: Eenieder heeft recht op vrijheid van mening en meningsuiting. Dit recht omvat de vrijheid om zonder inmenging een mening te koesteren en om door alle middelen en ongeacht grenzen, inlichtingen en denkbeelden op te sporen, te ontvangen en door te geven.

Misschien kan onze hoofdredacteur Roeland Raes aan de hand van dit artikel eerherstel vragen.