Debat over ontwikkelingshulp   (21/10/2006)   Het scholingsorgaan Vooraan organiseerde weer eens een vormingsmiddag. Ditmaal met een ongebruikelijk opzet, er werd gekozen voor een actueel onderwerp waarover een tweetal personen met elkaar in debat konden gaan. Niemand minder dan onze actieleider Paul Peters kruiste de degens met oud CP-fractiemedewerker Alfred Vierling. De middag werd voorgezeten door Tim Mudde, die opende met het voorlezen van een interessant artikel en tegelijkertijd zijn keuze voor dit onderwerp uiteenzette. Vierling haakte hier op in, door kort door de geschiedenis van de ontwikkelingshulp, welke Nederland voornamelijk in Afrika wilde inzetten, te lopen. Onder andere Jan Pronk, Tinbergen en de club van Rome passeerden de revue. Daarna stak hij een scherp betoog af waarom hij een voorstander is van ontwikkelingshulp, waarin een aantal punten centraal staan; dat wij invloed moeten houden in ontwikkelingslanden, dat het huidige ontwikkelingshulpbudget een schijntje is en wordt gebruikt als ‘reclamebudget’ om de grote (spotgoedkope) grondstofaankopen te verdoezelen en dat de immigratiestroom gekoppeld zou moeten worden aan eventuele materiele hulp of gelden. Peters reageerde daarop en klaagde de nutteloosheid van de projecten aan en stelde tevens dat het bedrag dat betaald wordt door de Nederlandse belastingbetaler veel te hoog is. Na de twee openingspleidooien ontspon zich een leuk debat. Waarbij uiteindelijk beide personen steeds dichterbij elkaar kwamen het uiteindelijke verschil zich toespitste op het enerzijds helpen van de het volk en anderzijds het behouden van invloed om zo de regio ten goede te sturen (i.p.v. Chinese of Amerikaanse sturing).   Na het debat kregen we nog een film voorgeschoteld, met als achterliggende boodschap ‘hoe ontwikkelingshulp vooral niet besteed moet worden’. De film vertelde het verhaal over de Ugandese oud-leider Idi Amin. Amin was jarenlang "chef" van Uganda waar hij in 1971 na een staatsgreep aan de macht kwam. Idi Amin kreeg voor zijn moorddadig regime de steun van de Sovjet-Unie. Hij ruïneerde het land en liet tegenstanders voor de krokodillen werpen. Wel stond deze film garant voor een aantal komische stukjes; Idi Amin wist namelijk dat de Amerikanen bang voor hem waren (en minder slim), bedreigde op een vergadering a.h.v. een zevental punten zijn gehele kabinetsstaf en probeerde d.m.v. handgebaren zijn inlandse ‘revolutionaire’ dieren in beweging te zetten. Aan het einde van de film konden de aanwezigen, de beide bedreven deelnemers aan het debat, nog enkele vragen stellen en daarna sloot Tim Mudde de dag af. Hij bedankte de aanwezigen en mb.v. de agenda werd iedereen uitgenodigd voor de komende activiteiten in de beweging.