Meer info over ...

Toespraak bij Adsav!

GROET AAN DE BRETOENSE VRIENDEN

Beste vrienden,
Kameraden nationalisten,

Door andere verplichtingen kan ik dit congres niet bijwonen. Toch wil ik jullie namens Voorpost van harte bedanken voor de vriendelijke uitnodiging en voor de gulle gastvrijheid waarmee we hier telkens opnieuw verwelkomd worden. Het is goed om weten dat je als nationalist in Europa niet alleen staat. Want het is in deze tijden van internationalisering en politieke correctheid niet gemakkelijk om nationalist te zijn. Het is dagelijks roeien tegen de stroom in.

De wereld van vandaag wordt beheerst door internationalisten en multiculturalisten. Mensen voor wie er geen volkeren of naties bestaan, maar enkel producenten en consumenten. Zij dromen van één eengemaakte wereld waar iedereen dezelfde kledij draagt, naar dezelfde muziek luistert en hetzelfde waardeloze voedsel eet. Na de val van het communisme, nu twintig jaar geleden, leek het er even op dat zij gelijk zouden krijgen. De communisten hebben de strijd verloren en er was niet dadelijk een ander alternatief voorhanden.

Maar ondertussen weten we natuurlijk wel beter. Het fameuze “einde van de geschiedenis” en het liberaal kapitalisme als nieuw aard paradijs bleken al gauw gevaarlijke mythes te zijn. De identiteit van volkeren laat zich niet zomaar uitwissen. De afgelopen twintig jaar hebben tal van volkeren in Europa hun zelfstandigheid verworven. Vaak tegen de heersende machten in. De politieke elite was lang niet gelukkig met het uiteengaan van Tsjechië en Slowakije. Maar er viel niet veel aan te verhelpen. Hetzelfde is waar voor het uiteenvallen van Joegoslavië. In West-Europa hebben Basken, Catalanen en Schotten stevige stappen vooruit gezet op weg naar zelfstandigheid. Het kunstmatige België bestaat nog wel maar wordt hoe langer hoe meer onbestuurbaar. En dat is geen toeval.

De vraag 'Wie ben je?' is veel belangrijker geworden dan de vraag 'Welk economisch systeem verkies je?' Het echte politieke debat van vandaag gaat niet langer over economie maar over identiteit. Binnen de Franse staat is hierover een stevig debat op gang gebracht onder impuls van president Sarkozy. Dat het debat gevoerd wordt, is op zich natuurlijk goed. Zeker in een land dat meer dan welk ander land ook in Europa bedreigd wordt door massale immigratie. Maar er schuilt natuurlijk ook een groot gevaar in. Frankrijk heeft zijn Jacobijnse traditie nooit verleerd en ongetwijfeld zijn er krachten aan het werk die dromen van een herstel van de ene ondeelbare republiek. Het Franse beleid heeft een valse identiteit opgedrongen aan al de volkeren die in de loop van de geschiedenis door de Franse staat geannexeerd werden.

De Vlamingen in België kenden lange tijd hetzelfde fenomeen. Ook ons werd een kunstmatige Belgische identiteit aangepraat. Thans is België dermate verzwakt dat men het over een andere boeg gooit. Men promoot niet langer een niet bestaande Belgische identiteit, maar men maakt ons nu wijs dat België goed is precies omdat het zo multicultureel is dat het geen identiteit heeft. En ook dat is geen uitweg natuurlijk. Je kan politiek onverschillig zijn, maar je kan nooit “niemand” zijn. Een identiteit heb je dus hoe dan ook altijd.

Als nationalisten zijn wij uiteraard op de allereerste plaats bekommerd om het in stand houden van onze eigen volkse identiteit. Maar we hebben ons nooit opgesloten in ons eigen kringetje. Allicht nog meer dan andere politieke stromingen zijn wij ons bewust van de waarde van een Europa der volkeren. Een verband waar eenheid en verscheidenheid samengaan. Die culturele verscheidenheid is een rijkdom voor ons allemaal en moet dus behouden blijven. Maar dat is enkel als elk volk over een eigen grondgebied beschikt met een eigen politiek gezag. Binnen dat grondgebied is er dan ook enkel voor de eigen cultuur een officiële plaats.

De Europese Unie heeft de kans gemist om zo ’n verband te worden. Wat in de jaren vijftig als een hoopvol project begon, is verworden tot een ondemocratische bureaucratie die zich bemoeit met van alles en nog wat. Deze Europese Unie moet grondig herdacht worden. Niet de staten, maar de volkeren moeten er de bouwstenen van worden. Samenwerking moet en kan, maar Europa mag niet eindigen als een Jacobijnse centralistische superstaat.

Kameraden nationalisten, die weg is nog lang en moeilijk. We moeten met bescheiden middelen vechten tegen een machtige vijand. Maar we hebben één belangrijk wapen in handen: ons groot gelijk.

Breiz Atao, Leve de Nederlanden, Leve ons Europa der Volkeren.